Kıdem Tazminatı Son Maaş mı?
Bir sabah, Kayseri’nin soğuk rüzgarı her zamanki gibi penceremden içeriye süzüldü. Gözlerim, sabah güneşinin ilk ışıklarıyla aydınlanan odada dolaşırken, içimde garip bir huzursuzluk vardı. O sabah, bir şeylerin değişeceğini biliyordum. Zaten değişmeye başladıklarını çoktan hissetmiştim. İş hayatımda bir dönem kapanıyordu, ama bu kapanan dönemle ilgili kafamda bir sürü soru vardı. Kıdem tazminatım son maaşımdan mı olacak?
O An: Çalışma Arkadaşlarımın Veda Anı
İlk birkaç gün, olan biteni sindirmekte zorlandım. Oysa işten ayrıldığım günden sonra her şeyin çok net olması gerektiğini düşünüyordum. Son maaş, kıdem tazminatı… Bütün bunların iç içe geçmesi ne kadar kafa karıştırıcı bir hale gelmişti. Şirketteki son günümde ise, sanki hiç bir şey değişmeyecekmiş gibi davrandım. Çalışma arkadaşlarım veda ederken, gözlerimde beliren hafif bir hüzünle gülümsüyordum. Hepimiz, bir şekilde işyerindeki rutinimizin sonlandığını biliyorduk. Ama bir şey daha vardı, o da o kıdem tazminatının peşinde olan herkesin endişesi. Herkes gibi, ben de bu soruyu sormak zorunda kaldım. “Kıdem tazminatım son maaşımdan mı hesaplanacak?”
O soruyla birlikte içimde yükselen kaygıyı hâlâ hatırlıyorum. Şirketin mali işler departmanına telefon açtım. Diğer çalışanların tepkileri ne olursa olsun, ben doğru cevabı almak istiyordum. “Hayır, son maaş değil, işten çıkmadan önceki maaşınız üzerinden hesaplanır,” dediler. Bir yanda rahatlama, diğer yanda hayal kırıklığı… Gerçekten beklediğim gibi olmadı.
Hayal Kırıklığı: Son Maaşın Önemi
İçimi garip bir hüzün kapladı. “Son maaşım” derken, gerçekten hep o maaşın benim hayatımı değiştirecek bir şeyler ifade etmesini istemiştim. Ama bu biraz daha karmaşıktı. O an düşündüm de, belki de ne kadar önemsemişim o “son maaş”ı. Bu para, belki de bir dönüm noktasının simgesi olmalıydı. Belki de bir veda, belki de bir özgürlük… Ama kıdem tazminatımın başka bir maaş üzerinden hesaplanacağı gerçeğiyle yüzleşmek zorundaydım.
İçimdeki hayal kırıklığı o an çok yoğundu, ama sonrasında şunu fark ettim: Hayatın her döneminde bir şeyler bitiyor, bir şeyler başlıyor. İnsanlar, işler, ilişkiler… Her şeyin sonunda, geriye sadece hatıralar ve bir şekilde değiştirdiğimiz hayatlarımız kalıyor. O maaşın, belki de “son”u belirlemesi gerekmiyordu.
Umut: Gelecek İçin
Sonrasında ise, derin bir nefes aldım ve gözlerimi kapadım. Gelecek… Her zaman heyecan verici, her zaman umut verici olmalıydı. Kıdem tazminatının ne kadar önemli olduğu, aslında o kadar da önemli değildi. Gerçekten, önümüzdeki hayatımı kucaklayacak bir şey vardı: Benim hikâyem. Bu tazminat, bir bölümün kapanışını simgeliyor olabilir, ama yeni bir başlangıcın şansını da sundu bana.
Bir yandan o sabah hissiyatımı unutamadım, ama öte yandan heyecanla yeni adımlar atmaya karar verdim. İşte, bu bana “kıdem tazminatı”nın ne olduğunu hatırlattı. Son maaş değil, son bir yolculuk. O yolculuk, başlamak için geç kalmış değildi. Geleceğimde ne kadar fazlası vardı; kendim için atacağım o adımlar…
Sonuç: Her Şeyin Bir Zamanı Var
Belki de bu yazıyı yazarken, her şeyin bir zamanı olduğunu kabul ediyorum. Son maaş ya da kıdem tazminatı… Bir gün bir noktada veda ederken, ne hissettiğini, neye değer verdiğini çok iyi anlaman gerek. O anlarda hayal kırıklığı ya da hüzün olabilir, ama her şey zamanla yerli yerine oturur. Gerçekten önemli olan, neyi başarmak istediğin ve kendini nereye götürmek istediğindir.
Kıdem tazminatı son maaşım üzerinden hesaplanacak belki, ama ben de kendi yolumda kendi öykümü yazacağım. Hem de istediğim gibi. Ve belki de, başka bir yerde yeni bir hayat kurarken, bu yazıda yazdıklarımın anısı bana güç verecek.
İşte, o sabah Kayseri’nin soğuk rüzgarını hissettiğimde, hayatımda bambaşka bir dönemin başladığını fark ettim.